John 6:16-24 സീറോ-മലബാർ VI ഞായർ കൈത്ത

1. സുവിശേഷ സംഗ്രഹം വെള്ളത്തിലൂടെ നടന്ന യേശു: രാത്രിയായി. ശിഷ്യന്മാർ ബോട്ടിൽ കയറി കടലിന് കുറുകെ കഫർന്നാമിലേക്ക് പോയി. ഇരുട്ടായിരുന്നു, കാറ്റ് ശക്തമായിരുന്നു, കടൽ പ്രക്ഷുബ്ധമായിരുന്നു. ഏകദേശം 5-6 കി.മി തുഴഞ്ഞപ്പോൾ യേശു വെള്ളത്തിലൂടെ നടന്നു ബോട്ടിനടുത്തേക്ക് വരുന്നത് കണ്ടു. അവർ ഭയപ്പെട്ടു. യേശു പറഞ്ഞു: "ഞാനാണ്, ഭയപ്പെടേണ്ട." അവർ അവനെ ബോട്ടിലേക്ക് കയറ്റി. ഉടനെ ബോട്ട് പോകാനുദ്ദേശിച്ച കരയിൽ എത്തി. 2. കഥ: ഒരു മുക്കുവൻ രാത്രി കടലിൽ പോയി. പെട്ടെന്ന് വലിയ കൊടുങ്കാറ്റ് വന്നു. ബോട്ട് മുങ്ങാറായി. വെള്ളം കയറി തുടങ്ങി. അവൻ "കർത്താവേ രക്ഷിക്കേണമേ" എന്ന് അവൻ നിലവിളിച്ചു പ്രാർത്ഥിച്ചു. അപ്പോൾ ദൂരെ ഒരു വെളിച്ചം വെള്ളത്തിലൂടെ നടന്നു വരുന്നത് കണ്ടു. അവൻ പേടിച്ച് ചോദിച്ചു: "ആരാണ്?!" എന്ന് അവൻ നിലവിളിച്ചു. ഒരു ശബ്ദം വന്നു: "ഞാനാണ്. നിന്റെ സഹോദരൻ. ഭയപ്പെടേണ്ട." എന്ന് മറുപടി വന്നു. അവനെ ബോട്ടിലേക്ക് കയറ്റിയ ഉടനെ, 3 മണിക്കൂർ കൊണ്ട് തുഴഞ്ഞ് പോകേണ്ട ദൂരം 10 മിനിറ്റിൽ കര എത്തി. അപ്പോൾ ആ സഹോദരൻ പറഞ്ഞു: "നീ ഒറ്റയ്ക്ക് തുഴഞ്ഞപ്പോൾ ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു. ഞാൻ കൂടെ വന്നപ്പോൾ എളുപ്പമായി. പ്രിയരേ, അതാണ് യേശു നമുക്ക് ചെയ്യുന്നത്. നമ്മുടെ ജോലി, കുടുംബ പ്രശ്നം, സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ പഠനം... ഇതെല്ലാം "കൊടുങ്കാറ്റ്" ആണ്. നമ്മൾ ഒറ്റയ്ക്ക് തുഴയുമ്പോൾ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്, തളരുന്നു. "കർത്താവേ, എന്റെ ബോട്ടിൽ കയറേണമേ" എന്ന് പറയുമ്പോൾ സമാധാനമാകും. 3. ഒരു ചെറിയ തമാശ ഒരാൾ കടലിൽ മുങ്ങിത്താഴുകയാണ്. "ദൈവമേ എന്നെ രക്ഷിക്കേണമേ" എന്ന് ഉറക്കെ പ്രാർത്ഥിച്ചു. ആദ്യം ഒരു ബോട്ട് വന്നു: "കയറൂ" അവൻ: "വേണ്ട, ദൈവം എന്നെ രക്ഷിക്കും" പിന്നെ മറ്റൊരു ബോട്ട് വന്നു: "കയറൂ" അവൻ: "വേണ്ട, ദൈവം രക്ഷിക്കും" അവസാനം അവൻ മുങ്ങി മരിച്ചു. സ്വർഗത്തിൽ ചെന്ന് ദൈവത്തോട് പരാതി പറഞ്ഞു: "ഞാൻ പ്രാർത്ഥിച്ചതല്ലേ? എന്താ രക്ഷിക്കാത്തത്?" ദൈവം: "മോനേ, ഞാൻ രണ്ട് ബോട്ട് അയച്ചില്ലേ? അതിലും കൂടുതൽ എന്താ വേണ്ടത്? ശിഷ്യന്മാരെപ്പോലെ നമ്മളും ചിലപ്പോൾ യേശുവിനെ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല. അവൻ അയക്കുന്ന "ബോട്ടുകൾ" - അതായത് സുഹൃത്തുക്കൾ, വചനം, കൂദാശകൾ - നമ്മൾ അവഗണിക്കുന്നു. 4. സന്ദേശം: കൊടുങ്കാറ്റിൽ യേശു പറയുന്നത് "ഞാൻ കൂടെയുണ്ട്, ഭയപ്പെടേണ്ട" എന്നാണ്. അവനെ നമ്മുടെ ബോട്ടിലേക്ക് ക്ഷണിക്കാം. ആമേൻ. നമുക്കുള്ള 3 പാഠങ്ങൾ i.കൊടുങ്കാറ്റിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് തുഴയരുത്: പ്രാർത്ഥന, ദിവ്യബലി, കുടുംബ പ്രാർത്ഥന = യേശുവിനെ ബോട്ടിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുക. ii."ഞാനാണ്": യേശു കൊടുങ്കാറ്റ് നീക്കി തരും എന്ന് പറഞ്ഞില്ല. "ഞാൻ കൂടെയുണ്ട്" എന്ന് പറഞ്ഞു. അവൻ ഉണ്ടെങ്കിൽ മതി. iii.ഭയം → വിശ്വാസം → ലക്ഷ്യം: യേശു കയറിയപ്പോൾ ഉടനെ കര എത്തി. അവനെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ പ്രശ്നങ്ങൾക്കും പരിഹാരം വേഗം ആകും. അവസാന പ്രാർത്ഥന: കർത്താവേ, എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഇരുട്ടിലും കൊടുങ്കാറ്റിലും "ഞാനാണ്, ഭയപ്പെടേണ്ട" എന്ന് നീ പറയുന്നത് കേൾക്കാൻ എന്നെ സഹായിക്കേണമേ. എന്റെ ബോട്ടിലേക്ക് കയറേണമേ. ആമേൻ.

John 6:16-24 Syro-Malabar VI Sunday of Kaitha

Jesus Walks on Water Gospel Summary: When evening came, the disciples got into a boat and went across the sea to Capernaum. It was dark, the wind was strong, and the sea was rough. They had rowed about 3-4 miles when they saw Jesus walking on the water. They were terrified. But Jesus said, "It is I; do not be afraid." Then they were willing to take him into the boat, and immediately the boat reached the shore. 1. The Point of the Gospel3 things are happening here: Darkness + Storm = The struggles of life. Disciples were doing the right thing, obeying Jesus, but still facing storm. Fear = When Jesus appears differently, we don’t recognize Him. We think “ghost” instead of “God”. “It is I; do not be afraid” = The moment Jesus enters, fear goes and destination comes faster. “Immediately the boat reached shore.” 2. A Story for This There was a fisherman in Kerala. Every night he went to sea. One night there was a huge storm. His boat was tossed, water was coming in. He was praying and crying. Suddenly he saw a light far away walking on the water toward him. He screamed, “Who are you?!” The voice said, “It’s me, your brother. I came in another boat. Don’t be afraid.” He let his brother’s boat tie to his. The moment they tied together, the storm calmed and they reached shore in 10 minutes. The brother said: “You were rowing alone for 3 hours. With me, 10 minutes.” That’s what Jesus does. We row and row in our job, family, studies, anxiety... and the moment we say “Lord, come into my boat,” the journey becomes possible. 3. A Small Joke A man was drowning. He prayed, “God save me!” A boat came: “Get in.” He said, “No, God will save me.” Another boat came: “Get in.” He said, “No, God will save me.” He drowned. In heaven he asked God, “Why didn’t you save me?” God said, “I sent you two boats! What more do you want?” 😅Like the disciples, sometimes Jesus comes in ways we don’t expect. If we’re too busy being afraid, we miss Him. 4. Application for Us Today In the Storm, Don’t Row Alone: Prayer, sacraments, community = inviting Jesus into the boat. “It is I”: Jesus doesn’t say “I’ll remove the storm.” He says “I am with you in the storm.” That’s enough. Fear to Faith: The disciples went from terror → to peace → to immediately reaching shore. When we welcome Jesus, we also reach our “shore” faster. Closing Prayer: Lord Jesus, in the darkness and storms of my life, help me hear You say “It is I; do not be afraid.” Come into my boat. Amen.

Matthew 14:22–33 സീറോ-മലബാർ IV ഞായർ കൈത്ത / Latin XIX Sunday in Ordinary Time

പ്രത്യാശയുടെ കരം: ജീവിതത്തിലെ കൊടുങ്കാറ്റുകളിൽ ഈശോയിലേക്ക് കണ്ണുകൾ ഉയർത്താം ആമുഖം രാത്രിയുടെ അ യാമങ്ങളിൽ ഒരു ചെറിയ വള്ളത്തിൽ യാത്ര ചെയ്യുകയാണെന്ന് സങ്കൽപ്പിക്കുക. ചുറ്റും ഇരുട്ട്, കാറ്റ് ആഞ്ഞുവീശുന്നു, ഭയപ്പെടുത്തുന്ന തിരമാലകൾ വള്ളത്തിലേക്ക് ആഞ്ഞടിക്കുന്നു. എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ എല്ലാവരും പരിഭ്രാന്തരായിരിക്കുന്നു. ഗലീലി കടലിൽ ശിഷ്യന്മാരും ഇതേ അവസ്ഥയിലൂടെയാണ് കടന്നുപോയത്. അതൊരു പഴയ സമുദ്രയാത്രയുടെ കഥ മാത്രമല്ല; നമ്മുടെ തന്നെ ജീവിതയാത്രയുടെ നേർക്കാഴ്ചയാണിത്. സാമ്പത്തിക പ്രയാസങ്ങൾ, കുടുംബത്തിലെ ആശങ്കകൾ, ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങൾ, മാനസികമായ അനിശ്ചിതത്വങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെ നിരവധി കൊടുങ്കാറ്റുകൾ നമ്മളും ജീവിതത്തിൽ അഭിമുഖീകരിക്കാറുണ്ട്. ഈ പ്രതിസന്ധി ഘട്ടങ്ങളിൽ ഭയപ്പെടാതെ എങ്ങനെ മുന്നോട്ടുപോകാമെന്ന് വിശുദ്ധ മത്തായിയുടെ സുവിശേഷം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. ഒരു കഥ: വിശ്വാസത്തിന്റെ നങ്കൂരം കടലിലെ ശക്തമായ തിരമാലകളെ പ്രതിരോധിക്കുന്ന ഒരു പാറക്കെട്ടിനു മുകളിൽ വർഷങ്ങളോളം സേവനം ചെയ്ത ഒരു പഴയ ലൈറ്റ് ഹൗസ് കീപ്പറുടെ കഥയാണിത്. ഒരിക്കൽ, അവിടെയൊരു കൊടുങ്കാറ്റുണ്ടായ രാത്രിയിൽ, അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പമുണ്ടായിരുന്ന ഒരു സന്ദർശകൻ ഭയത്തോടെ ചോദിച്ചു: "ഈ വലിയ തിരമാലകളിൽ ഈ ലൈറ്റ് ഹൗസ് തകർന്നുപോകുമെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് പേടിയില്ലേ?" അദ്ദേഹം ശാന്തമായി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു: "കാറ്റിന് എത്ര വേഗത്തിൽ വീശാം, തിരമാലകൾക്ക് എത്ര ഉയരത്തിൽ ആഞ്ഞടിക്കാം. പക്ഷേ ഈ ഗോപുരം പണിതിരിക്കുന്നത് ഉറച്ച പാറമേലാണ്. കടലിനെ ശാന്തമാക്കുകയല്ല എന്റെ ജോലി, മറിച്ച് കപ്പലുകൾക്ക് വഴിതെറ്റാതിരിക്കാൻ വെളിച്ചം എപ്പോഴും ജ്വലിപ്പിച്ചു നിർത്തുക എന്നതാണ്." ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിലും ശിഷ്യന്മാർ എതിർകാറ്റിൽ പെട്ട് ഉഴലുകയാണ്. ഈശോ അവരെ പറഞ്ഞയച്ച ശേഷം മലമുകളിൽ പ്രാർത്ഥനയിൽ ആയിരുന്നു. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ പ്രതിസന്ധികൾ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ നമ്മെ കൈവിട്ട് ഈശോ അകന്നുപോകുന്നില്ല. ഇരുളടഞ്ഞ യാമങ്ങളിൽ അവിടുന്ന് നമ്മുടെ അടുത്തേക്ക് വരുന്നു. ശിഷ്യന്മാരുടെ അരികിലേക്ക് ഈശോ വെള്ളത്തിന്മേൽ നടന്നു വരുന്നതു കണ്ട് പത്രോസ് വലിയൊരു വിശ്വാസത്തോടെ ചോദിക്കുന്നു: "കർത്താവേ, നീയാണെങ്കിൽ വെള്ളത്തിന്മേൽ നടന്ന് നിന്റെ അടുക്കലേക്ക് വരാൻ എന്നോട് കല്പിക്കൂ." ഈശോ "വരൂ" എന്ന് വിളിച്ചപ്പോൾ പത്രോസ് വള്ളത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി ആ അത്ഭുത കടലിലൂടെ നടന്നു. പത്രോസിന്റെ കണ്ണുകൾ പൂർണ്ണമായും ഈശോയിലായിരുന്നിടത്തോളം കാലം ആ പ്രകൃതി നിയമങ്ങളെല്ലാം അവന് കീഴടങ്ങിയിരുന്നു. എന്നാൽ ശക്തമായ കാറ്റും തിരമാലകളും കണ്ട് അവൻ ഭയന്നുപോയി. ഈശോയിൽ നിന്നും ശ്രദ്ധ തിരിച്ച് തിരമാലകളിലേക്ക് നോക്കിയ ആ നിമിഷം അവൻ വെള്ളത്തിലേക്ക് താഴ്ന്നുതുടങ്ങി. എന്നാൽ ശ്രദ്ധിക്കുക, താഴ്ന്നുതുടങ്ങിയ ഉടൻ പത്രോസ് സ്വന്തം നീന്തൽ മികവുകൊണ്ടോ മറ്റു വഴികൾ തേടിയോ രക്ഷപ്പെടാൻ നോക്കിയില്ല. പകരം അവൻ വിശുദ്ധ ലിഖിതത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തവും ചെറുതുമായ ആ പ്രാർത്ഥന ചുരുങ്ങി: "കർത്താവേ, എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ!" ഉടൻ തന്നെ ഈശോ തന്റെ കരം നീട്ടി അവനെ പിടിച്ചുയർത്തി. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള സന്ദേശം പത്രോസിന്റെ അനുഭവം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും പലപ്പോഴും ആവർത്തിക്കപ്പെടാറില്ലേ? നമ്മൾ പുതിയ കാര്യങ്ങൾ തുടങ്ങുമ്പോഴോ വലിയ പ്രതിസന്ധികളെ നേരിടുമ്പോഴോ വലിയ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെയാണ് തുടങ്ങുന്നത്. എന്നാൽ ഒരു ചെറിയ തിരിച്ചടി ഉണ്ടായാൽ—ഒരു മോശം മെഡിക്കൽ റിപ്പോർട്ടോ, സാമ്പത്തിക തകർച്ചയോ, കുടുംബപരമായ പ്രശ്നങ്ങളോ വരുമ്പോൾ—നമ്മുടെ കണ്ണുകൾ ഈശോയിൽ നിന്ന് അകലുന്നു. നമ്മൾ നമ്മുടെ പ്രശ്നങ്ങളുടെ "കാറ്റിലേക്കും തിരമാലകളിലേക്കും" മാത്രം നോക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. അങ്ങനെ നിരാശയിലേക്ക് ആണ്ടുപോകുന്നു. ഇന്നത്തെ വായനകൾ നമുക്ക് രണ്ട് പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യങ്ങൾ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു തരുന്നു: * ജീവിതത്തിലെ കൊടുങ്കാറ്റുകൾ അർത്ഥമാക്കുന്നത് ഈശോ നമ്മെ കൈവിട്ടു എന്നല്ല. രാത്രിയുടെ അ യാമങ്ങളിൽ ശിഷ്യന്മാരുടെ അടുത്തേക്ക് അവിടുന്ന് വന്നതുപോലെ, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും ഇരുണ്ട നിമിഷങ്ങളിലും ഈശോ നമ്മോടൊപ്പമുണ്ട്. * നമ്മൾ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് വിളിച്ചപേക്ഷിക്കുമ്പോൾ ദൈവത്തിന്റെ സഹായം ഉടനടി ഉണ്ടാകും. പത്രോസ് മുങ്ങിത്താഴുമ്പോൾ ഈശോ അവനെ കുറ്റപ്പെടുത്തുകയല്ല ചെയ്തത്, മറിച്ച് ഉടൻ തന്നെ തന്റെ കരം നീട്ടി പിടിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. ജീവിതത്തിന്റെ വലിയ തിരമാലകൾ നിങ്ങളെ തളർത്താൻ നോക്കുമ്പോൾ, നിങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധ ഈശോയിൽ നിന്ന് മാറിപ്പോകരുത്. അവിടുത്തെ നോക്കി വിശ്വസ്തയോടെ പ്രാർത്ഥിക്കുക: “കർത്താവേ, എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ!” അവിടുന്ന് എപ്പോഴും തന്റെ കരം നീട്ടി നമ്മെ താങ്ങാനും നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിന് സമാധാനം നൽകാനും കൂടെയുണ്ട്.

Mathew 14:22–33 Syro-Malabar IV Sunday of Kaitha / Latin XIX Sunday in Ordinary Time

Homily: Keeping Our Eyes on the Savior in the Midst of Life's Storms Introduction Imagine sitting in a small boat in the dead of night. The wind is howling, the waves are crashing violently against the wooden hull, and spray is blinding your eyes. Panic sets in. You feel entirely helpless. This was the terrifying reality for the disciples on the Sea of Galilee. Yet, this Gospel scene is more than just an ancient maritime story; it is a vivid portrait of our own human journey. We all face unexpected storms—financial stress, family anxieties, health crises, or moments of profound inner doubt. In these trials, the Gospel of Matthew invites us to look closely at what happens when the waves rise and how Jesus responds to our fears. The Story: The Anchor of Faith Consider the true story of a veteran lighthouse keeper who spent decades stationed on a treacherous, wave-battered rock off the coast. One stormy night, a visitor who was trapped there with him looked out at the churning, mountainous waves and asked, "Aren't you terrified that the lighthouse will be swept away?" The old keeper smiled calmly and replied, "The winds can roar and the waves can crash all they want, but this tower is built on solid bedrock. My job isn't to calm the sea; my job is to keep the light burning bright so ships don't lose their way." In our Gospel today, the disciples are tossed by a contrary wind. Jesus sends them ahead while He spends time on the mountain in prayer. Even when we feel abandoned in the middle of our struggles, Christ is interceding for us. When He finally comes to them walking on the water, Peter steps out in bold faith. As long as Peter keeps his eyes fixed firmly on Jesus, he defies nature and walks above the chaos. But the moment he glances away to look at the howling winds and the fierce waves, fear creeps into his heart, and he begins to sink. Notice what Peter does next—he doesn't try to swim harder or figure it out on his own. Instead, he utters the shortest, most powerful prayer in Scripture: "Lord, save me!" And Scripture tells us that immediately, Jesus reaches out His hand and catches him. Application for Our Daily Lives How often do we mirror Peter's experience? We start our projects, face our daily challenges, or try to live out our faith with great enthusiasm. But the moment an unexpected problem arises—a negative medical report, a sudden job loss, or a broken relationship—we take our eyes off Christ. We begin looking only at the "wind and waves" of our problems, and down we go into anxiety, despair, and doubt. Today’s readings remind us of two vital truths: * The storms of life do not mean Jesus has abandoned us. Just as He walked toward the disciples in the fourth watch of the night, He comes to us precisely when things look darkest. * God’s rescue is immediate when we call out. Jesus doesn’t lecture Peter while he is drowning; He immediately stretches out His hand. When the heavy winds of life threaten to pull you under, remember that you do not need extraordinary strength—you only need to turn your gaze back to the Lord and pray, “Lord, save me!” He is always ready to catch you by the hand, calm the chaos, and bring peace to your troubled heart.

Luke 10:38-42; സീറോ-മലബാർ III ഞായർ കൈത്ത

1.കഥ: ശതകോടീശ്വരന്റെ പോക്കറ്റ് ആഡംബരക്കപ്പലിൽ അപൂർവ്വമായി ഒരു വാരാന്ത്യ വിശ്രമ യാത്ര നടത്താൻ തീരുമാനിച്ച ഒരു ശതകോടീശ്വരനായ വ്യവസായിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പ്രശസ്തമായ കഥയുണ്ട്. സൂര്യാസ്തമതം ആസ്വദിച്ച് കപ്പലിന്റെ കൈവരിയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, പെട്ടെന്ന് കപ്പലിന് കുറുകെ ഒരു കാറ്റടിച്ചു. അത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുതിയതും, വിലകൂടിയതും, വജ്രങ്ങൾ പതിച്ചതുമായ സ്വിസ് വാച്ച് തെറിച്ചു വീഴ്ത്തി. ആ വാച്ച് കൈവരിയിലൂടെ താഴേക്ക് ഊർന്നു വീണ് ആഴമേറിയ കടലിലേക്ക് വീണു. ഒരു നിമിഷം പോലും വൈകാതെ, ഒട്ടും മടിക്കാതെ, അദ്ദേഹം തന്റെ ഇറ്റാലിയൻ ലെതർ ഷൂകളും വിലകൂടിയ കോട്ടും അഴിച്ചുമാറ്റി, കടലിലെ അലമാലകളിലേക്ക് നേരെ ചാടാൻ തയ്യാറെടുത്തു. അടുത്തുകൂടിയ ഒരു വിനോദസഞ്ചാരി അദ്ദേഹത്തിന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു, "നിങ്ങൾക്ക് ഭ്രാന്താണോ?! അതൊരു വെറും വാച്ചല്ലേ? നിങ്ങൾ ഒരു ശതകോടീശ്വരനാണ്! നാളെ ഇതുപോലെയുള്ള നൂറ് വാച്ചുകൾ കൂടി നിങ്ങൾക്ക് വാങ്ങാമല്ലോ!" ശതകോടീശ്വരൻ ആ ടൂറിസ്റ്റിനെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി, തട്ടിമാറ്റി തിരിച്ചടിച്ചു, "നിങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല! ആ വാച്ചിൽ വജ്രങ്ങൾ മാത്രമല്ല ഉണ്ടായിരുന്നത്—എന്റെ എല്ലാ താക്കോലുകളും പേഴ്സും എന്റെ ഹൃദയവും അതിനോടൊപ്പമുണ്ടായിരുന്നു! ഞാൻ ആരാണെന്നതിന്റെയെല്ലാം സർവ്വസ്വവും ആ ഒരൊറ്റ വസ്തുവിലാണ്!" അങ്ങനെ അദ്ദേഹം താഴേക്ക് ചാടി. 2.സ്വർഗ്ഗരാജ്യത്തിന്റെ തീപ്പൊരി സുവിശേഷത്തിൽ യേശു നമ്മോട് ഹൃസ്വമായ ചില ഉപമകൾ പറയുന്നു: ഒരു മനുഷ്യൻ വയലിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന നിധി കണ്ടെത്തുന്നു; ഒരു വ്യാപാരി വിലയേറിയ മുത്ത് കണ്ടെത്തുന്നു; ഒരു മീൻപിടുത്തക്കാരൻ കടലിലേക്ക് വലയെറിയുന്നു. ഈ ആദ്യത്തെ രണ്ട് ഉപമകളിലെ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ പെട്ടെന്നുള്ളതും തീവ്രവുമായ പ്രതികരണം ശ്രദ്ധിക്കുക. നിധി കണ്ടെത്തിയ മനുഷ്യനും മുത്ത് കണ്ടെത്തിയ വ്യാപാരിയും ഒട്ടും മടിക്കുന്നില്ല. അവർ ഒരു കമ്മിറ്റി ഉണ്ടാക്കുന്നില്ല. ഒരു ഫോകസ് ഗ്രൂപ്പും നടത്തുന്നില്ല. പകരം, തിരുവെഴുത്ത് നമ്മോട് പറയുന്നത് അവർ "ആഹ്ലാദത്തോടുകൂടി" പോയി തങ്ങളുടെ കൈവശമുള്ളതെല്ലാം വിറ്റുവെന്നാണ്. ഓരോ അവസാന സ്വത്തും, ഓരോ ബാക്ക്-അപ്പ് പ്ലാനും, ഓരോ സുരക്ഷാ കവചവും വിറ്റ് അവർ ആ വയലും മുത്തും സ്വന്തമാക്കുന്നു. എന്തുകൊണ്ട്? കാരണം അവർ തങ്ങളുടെ മുന്നിൽ കണ്ടത് പരമമായ വിലമതിപ്പുള്ള വസ്തുവായിരുന്നു. മറ്റെല്ലാറ്റിനെയും അപേക്ഷിച്ച് തങ്ങൾ മുറുകെപ്പിടിച്ചിരുന്ന ബാക്കിയെല്ലാം വെറും പ്ലാസ്റ്റിക് കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ മാത്രമാണെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. 3.നാം നിധി നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്ന രണ്ട് വഴികൾ സഹോദരങ്ങളെ, സ്വർഗ്ഗരാജ്യം—അതായത് സാക്ഷാൽ യേശുക്രിസ്തുവും ദൈവവുമായുള്ള ഐക്യത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന ജീവിതം—നമ്മുടെ ഇടയിൽ തന്നെയുണ്ട്. എന്നാൽ ശതകോടീശ്വരന്റെ കരുതിക്കൂട്ടിയ വാച്ച് പോലെ അല്ലാതെ, വിലയേറിയ മുത്ത് പോലെ നാം ഇതിനെ എത്രതവണ കാണുന്നുണ്ട്? 1. അരമനസ്സോടെയുള്ള ക്രിസ്തുജീവിതം: നമുക്ക് ദൈവത്തെ വേണം, പക്ഷേ കൂടെ ഒരു സുരക്ഷിത ഇൻഷുറൻസ് പോളിസിയും വേണം. ദൈവത്തിന് എല്ലാം നൽകിയാൽ നമുക്ക് എന്തെങ്കിലും നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് ഭയന്ന്, നമ്മുടെ സ്വന്തം അജണ്ടകളിലും സുഖസൗകര്യങ്ങളിലും പാപങ്ങളിലും നാം നമ്മുടെ കൈകൾ മുറുകെപ്പിടിക്കുന്നു. 2. ശീലങ്ങളുടെ മിഥ്യാധാരണ: കാലഘട്ടത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ വല വലിച്ചുകയറ്റുന്ന മീൻപിടുത്തക്കാരെപ്പോലെ, ശീലത്താൽ മാത്രം നാം നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തെ യാന്ത്രികമായി കൊണ്ടുനടക്കുന്നു. പഴക്കം കൊണ്ട് കുർബാനയിൽ പങ്കെടുക്കുന്നു, കടപ്പാട് കൊണ്ട് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു, എന്നാൽ നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങൾ തണുത്തുറയാൻ അനുവദിക്കുന്നു. 4.ഗൃഹനാഥന്റെ കലവറ ഈ അധ്യായം യേശു ഒരു വിചിത്രവും മനോഹരവുമായ രൂപകത്തോടെയാണ് അവസാനിപ്പിക്കുന്നത്. ശിഷ്യന്മാർ കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കിയോ എന്ന് ചോദിക്കുകയും, അവർ അതേ എന്ന് മറുപടി നൽകുമ്പോൾ, അവരെ "പുതിയതും പഴയതുമായത് തന്റെ കലവറയിൽ നിന്ന് പുറത്തെടുക്കുന്ന ഗൃഹനാഥനോട്" അദ്ഭുതകരമായി ഉപമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. കത്തോലിക്കരായ നമുക്ക് അതിമനോഹരമായ ഒരു കലവറയുണ്ട്. നമുക്ക് "പഴയ" നിധികളുണ്ട്: തിരുവെഴുത്തുകൾ, 2,000 വർഷത്തെ സഭാ പാരമ്പര്യം, വിശുദ്ധരുടെ ജ്ഞാനം, സുവിശേഷത്തിന്റെ മാറ്റമില്ലാത്ത ധാർമ്മിക സത്യങ്ങൾ. കൂടാതെ നമുക്ക് "പുതിയ" നിധികളുമുണ്ട്: നമ്മുടെ ആധുനിക ആകുലതകൾക്കും കുടുംബങ്ങൾക്കും തൊഴിലിടങ്ങൾക്കും ഇടയിൽ, ഇന്ന് 2026-ൽ, ക്രിസ്തുവിനെ പ്രകടമാക്കാൻ ദൈവം നമ്മെ എങ്ങനെയാണ് വിളിക്കുന്നത് എന്നത്. ഈ നിധികളെയെല്ലാം ഒരു ഖജനാവിൽ പൂട്ടിയിടാൻ നമുക്ക് കഴിയുകയില്ല. നമ്മുടെ ഹൃദയ വാതിലുകൾ മലർക്കെ തുറന്ന്, സുവിശേഷത്തിന്റെ സന്തോഷം യാഥാർത്ഥ്യത്തിനായി ദാഹിക്കുന്ന ലോകത്തിലേക്ക് ചൊരിയേണ്ടവരാണ് നാം. 5.ഉപസംഹാരം: നിങ്ങളുടെ കൈകളിൽ എന്താണുള്ളത്? ഈ ആഴ്ച നിങ്ങളുടെ ജീവിതം ഒന്ന് പരിശോധിക്കുക. നിങ്ങൾ നിക്ഷേപിക്കേണ്ട "വയൽ" എന്താണ്? അനശ്വരമായി നിലനിൽക്കുന്ന ഒരേയൊരു വസ്തുവിനെ മുറുകെപ്പിടിക്കുന്നതിനായി, യേശു നിങ്ങളോട് ഉപേക്ഷിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്ന ശീലമോ ശ്രദ്ധതിരിക്കലോ ഭയമോ എന്താണ്? സ്വർഗ്ഗരാജ്യം ഒരു ഭാരമല്ല; അത് പരിശുദ്ധവും മായമില്ലാത്തതുമായ ആഹ്ലാദമാണ്. വ്യാപാരിയെയും വയലിലെ മനുഷ്യനെയും പോലെ, ഒരിക്കലും തുരുമ്പെടുക്കാത്തതോ മങ്ങിപ്പോകാത്തതോ എടുത്തുമാറ്റപ്പെടാത്തതോ ആയ ഒരേയൊരു നിധിക്കായി എല്ലാം റിസ്ക് ചെയ്യാനുള്ള ധൈര്യം നമുക്കുണ്ടാകട്ടെ.

Luke 10:38-42; സീറോ-മലബാർ III ഞായർ കൈത്ത

1.നിധിയും വിലയേറിയ മുത്തും യേശു പറയുന്നു: സ്വർഗ്ഗരാജ്യം വയലിൽ ഒളിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന നിധിപോലെയും വിലയേറിയ മുത്തുപോലെയും ആണ്. നിധി കണ്ട മനുഷ്യൻ സന്തോഷത്തോടെ എല്ലാം വിറ്റ് വയൽ സ്വന്തമാക്കുന്നു. മുത്തു കണ്ട വ്യാപാരി തന്റെ എല്ലാം വിറ്റ് അത് സ്വന്തമാക്കുന്നു. സന്ദേശം വ്യക്തമാണ്: ദൈവരാജ്യം ലോകത്തിലെ ഏതു സമ്പത്തിലും അധികം വിലപ്പെട്ടതാണ്. 2.ജീവിതത്തിലെ വെല്ലുവിളി: നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ പലപ്പോഴും ലോകസമ്പത്തുകൾ, സ്ഥാനങ്ങൾ, സുഖങ്ങൾ എന്നിവയിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ നമ്മൾ ശ്രമിക്കുന്നു. എന്നാൽ യേശു ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്, ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ സന്തോഷം എല്ലാത്തിനെയും മറികടക്കുന്നു എന്നതാണ്. യഥാർത്ഥ ശിഷ്യത്വം നഷ്ടം അല്ല, മറിച്ച് ക്രിസ്തുവിൽ ലഭിക്കുന്ന മഹത്തായ നേട്ടമാണ്. 3.വലയും വിധിയും: യേശു വലയുടെ ഉപമയും പറയുന്നു. വലയിൽ എല്ലാ തരത്തിലുള്ള മീനുകളും പിടിക്കപ്പെടുന്നു, എന്നാൽ അവസാനം നല്ലവ മാത്രം സൂക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. ഇത് അന്തിമവിധിയുടെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ്. വിശ്വസ്തമായി ജീവിക്കുന്നവർ മാത്രമേ ദൈവരാജ്യത്തിൽ നിലനിൽക്കുകയുള്ളു. 4.ഒരു ചെറിയ കഥ: ഒരു മനുഷ്യൻ വഴിയിൽ ഒരു ലോട്ടറി ടിക്കറ്റ് കണ്ടെത്തി. നമ്പറുകൾ പരിശോധിച്ചപ്പോൾ അത് കോടികൾ വിലവരുന്ന വിജയ ടിക്കറ്റാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി! വീട്ടിലെത്തി സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. ഭാര്യ പറഞ്ഞു: “ഇത്ര ആവേശം വേണ്ട, ഇപ്പോഴും പണം കൈയിൽ വന്നിട്ടില്ലല്ലോ!” മനുഷ്യൻ മറുപടി നൽകി: “പണം കൈയിൽ ഇല്ലെങ്കിലും, ഞാൻ ഇതിനകം കോടീശ്വരനാണെന്ന് അറിയുന്നു!” 5.ഇതാണ് വിശ്വാസം. ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ പൂർണ്ണത നമ്മൾ ഇപ്പോൾ കാണുന്നില്ലെങ്കിലും, ക്രിസ്തുവിൽ നമ്മൾ ഇതിനകം സമ്പന്നരാണ്. 6.ജീവിതത്തിൽ പ്രയോഗം: • നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തെ ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ട നിധിയായി കരുതുക. • ദൈവത്തിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ തടസ്സം സൃഷ്ടിക്കുന്ന ബന്ധങ്ങൾ വിട്ടുകളയുക. • സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുക, കാരണം ദൈവരാജ്യം ഇതിനകം നിങ്ങളുടെതാണ്. 7.അവസാന ചിന്ത: സ്വർഗ്ഗരാജ്യം ഭാവിയിൽ മാത്രം ലഭിക്കുന്ന വാഗ്ദാനം അല്ല, മറിച്ച് ഇന്ന് തന്നെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിൽ നമ്മൾ കണ്ടെത്തിയ നിധി ഏറ്റവും വലിയതാണ്.

Mathew 13:44–52-Syro-Malabar-III Sunday of Kaitha

1.The Story: The Billionaire’s Pocket: There is a classic story about a multi-millionaire industrialist who decided to take a rare, relaxing weekend cruise on a luxury liner. While standing at the railing admiring the sunset, a sudden, violent gust of wind whipped across the deck. It blew off his brand-new, ultra-expensive, custom-made Swiss watch—a watch encrusted with diamonds that was worth a small fortune. The watch slipped through the railing and plunged straight into the deep, dark ocean. Without missing a beat, without a moment of hesitation, the billionaire instantly kicked off his Italian leather shoes, ripped off his expensive suit jacket, tore off his tie, and prepared to dive straight over the side of the ship into the crashing waves. A nearby tourist grabbed him by the arm, shouting, "Are you out of your mind?! It's just a watch! You're a billionaire! You can buy a hundred more just like it tomorrow!" The millionaire glared at the tourist, shook him off, and yelled back, "You don't understand! That watch didn't just have diamonds—it had all my keys, my wallet, and my heart attached to it! Everything I am is tied up in that one thing!" And down he went. 2.The Spark of the Kingdom: In this Gospel passage, Jesus gives us a string of short, punchy parables: a man finds a treasure buried in a field; a merchant finds a pearl of great price; a fisherman casts a net into the sea. Notice the immediate, radical reaction of the characters in the first two parables. The man who finds the treasure and the merchant who finds the pearl do not hesitate. They don't form a committee. They don’t hold a focus group. Instead, Scripture tells us they go out "out of joy" and sell everything they own—every last possession, every backup plan, every security blanket—to buy that field and claim that pearl. Why? Because they recognized absolute value when they saw it. They realized that compared to this treasure, everything else they were clinging to was just plastic toys. 3.The Two Ways We Miss the Treasure: Brothers and sisters, the Kingdom of Heaven—which is Jesus Christ Himself and a life lived in communion with God—is right here in our midst. But how often do we treat it like the billionaire's spare watch rather than the pearl of great price? 1. The Trap of Half-Hearted Christian life: We want God, but we also want a comfortable insurance policy on the side. We keep our hands tightly clenched around our own agendas, our own comforts, and our own sins, afraid that if we give God everything, we’ll end up short-changed. 2. The Illusion of Routine: Like the fishermen pulling up the net at the end of the age, we can sometimes coast through our faith on autopilot, attending Mass out of habit, saying prayers out of obligation, but letting our hearts grow lukewarm. 4.The Householder’s Storeroom: Jesus ends this chapter with a strange and brilliant image. He asks His disciples if they have understood these things, and when they say yes, He compares them to a householder who "brings out from his storeroom new things as well as old". As Catholics, we are blessed with a magnificent storeroom. We have the "old" treasures: Sacred Scripture, 2,000 years of Church Tradition, the wisdom of the saints, and the unchanging moral truths of the Gospel. And we have the "new" treasures: how God is calling us today, in 2026, in the middle of our modern anxieties, families, and workplaces, to make Christ known. We aren't meant to lock these treasures up in a vault. We are meant to fling open the doors of our hearts and let the joy of the Gospel spill out into a world that is desperately starving for something real. 5.Conclusion: What is in Your Hands?: Look at your life this week. What is the "field" you need to invest in? What is the habit, the distraction, or the fear that Jesus is asking you to let go of so that you can grab hold of the only thing that lasts for eternity? The Kingdom of Heaven isn't a burden; it is pure, unadulterated joy. May we have the courage, like the merchant and the man in the field, to risk everything for the only treasure that will never rust, fade, or be taken away.