MT 25:31-46 Syro-Malabar VII Sunday of Eliya Sleeva Moosa

 MT 25:31-46  Syro-Malabar VII Sunday of Eliya Sleeva Moosa

 

Gospel: Matthew 25:31–46 (The Judgment of the Nations / The Sheep and the Goats)

Theme: The Distressing Disguise of the King

The Anecdote: An Encounter on the Streets of Calcutta

In the mid-twentieth century, a journalist traveling through Calcutta followed Saint Teresa into one of the city's poorest neighborhoods. He watched as she knelt beside a dying man lying in a gutter, his body covered in sores and dirt. Mother Teresa gently cleaned his wounds, washed his face, and spoke to him with tender reverence.

Overcome by the stench and the sorrow of the scene, the journalist exclaimed, "Mother, I wouldn't do that for a million dollars."

Mother Teresa looked up quietly and replied, "Neither would I. But for Jesus, I do it with joy."

She often spoke of finding Christ hidden in what she called the "distressing disguise of the poorest of the poor." Her life was not driven by philanthropy or a secular sense of civic duty; it was driven by an act of supernatural recognition.

The Scripture: The Surprise at the Throne

In Matthew 25, Jesus paints the majestic scene of the Last Judgment. The Son of Man comes in glory, seated upon His heavenly throne, separating all nations as a shepherd separates sheep from goats.

We might expect the King to examine doctrinal proficiency, social pedigree, or grand worldly achievements. Instead, the final exam of human history centers on ordinary acts of bodily mercy:

 * Feeding the hungry

 * Giving drink to the thirsty

 * Welcoming the stranger

 * Clothing the naked

 * Caring for the sick

 * Visiting the imprisoned

The striking element of this passage is that both groups are equally surprised.

The righteous ask, "Lord, when did we see you hungry and feed you?"

The unrighteous echo the exact same question: "Lord, when did we see you hungry or thirsty... and did not minister to you?"

Neither group realized at the time that eternity hung in the balance of those mundane moments. The righteous did not serve out of calculation; love had simply become their reflex. The condemned did not actively assault Christ; they simply walked past Him.

Notice that the goats are not condemned for committing overt acts of violence or malice. They are condemned for omission—for living lives of spiritual indifference, buffered by comfort, blind to the wounds of the person standing at their gate.

The Theological Lesson: Grace Made Visible

In Catholic theology, faith and charity are inseparable. As Saint James reminds us, "Faith without works is dead." In Matthew 25, our Lord makes a radical claim about the Incarnation: Christ not only commands us to love the poor; He identifies Himself with them.

When we receive Christ in the Holy Eucharist at the altar, we receive His true Body, Blood, Soul, and Divinity. Saint John Chrysostom famously preached that if we honor Christ at the altar, we must not ignore Him outside the church doors:

"Do you wish to honor the body of Christ? Do not ignore him when he is naked, nor pay him homage here in the temple with silks only to neglect him outside where he is cold and ill-clad."

The Eucharist forms our eyes so that we can recognize the Real Presence in the tabernacle, and then sends us forth into the world to recognize His real presence in the suffering.

Practical Application: Living Matthew 25 This Week

To live this Gospel does not require moving to a foreign mission. It begins in the ordinary rhythm of daily life:

 * Perform One Concrete Corporal Work of Mercy

   Choose one specific action this week: restock a local parish food pantry, buy a warm meal for a homeless person rather than looking away, or visit an elderly relative or neighbor who is homebound or in a care facility.

 * Welcome the Stranger in Your Routine

   "Strangers" exist within our workplaces, parishes, and schools—those sitting alone at lunch, the newcomer standing awkward after Mass, or the colleague who feels isolated. Make the deliberate choice to reach out and offer hospitality.

 * Examine Your Sins of Omission

   When preparing for the Sacrament of Reconciliation, do not only ask, "What wrong things did I do?" Ask also: "Where did I choose comfort over charity? When did I look away from someone's need because it was inconvenient?"

 * Practice the "Distressing Disguise" Prayer

   When someone irritates, interrupts, or inconveniences you this week—whether a difficult family member, a demanding client, or someone in need—pause and whisper internally: "You are Christ in a distressing disguise. Help me serve you."

When the books of our lives are opened at the end of time, the Lord will not measure us by the honors we collected or the wealth we accumulated. He will look into our eyes and ask a single question: "Did you love Me in them?" May we respond each day in such a way that on that final day, we hear the words: "Come, you who are blessed by my Father; inherit the kingdom prepared for you from the foundation of the world."

MT 11:25-30 സീറോ-മലബാർ VI ഞായർ Eliya Sleeva Moosa/വി.അസീസി

 MT 11:25-30 സീറോ-മലബാർ VI ഞായർ Eliya Sleeva Moosa/വി. ഫ്രാൻസിസ് അസീസി

വിഷയം: വിശുദ്ധമായ ലാളിത്യത്തിൽ ശാന്തി കണ്ടെത്തുക — ക്രിസ്തുവിൻ്റെ നുകവും വി. ഫ്രാൻസിസ് അസീസിയുടെ ആനന്ദവും

തിരുവചന വായന: മത്തായി 11:25–30

ആമുഖവും നർമ്മവും

ഒരിക്കൽ ഒരു യാത്രികൻ പുരാതനമായ ഒരു ആശ്രമം സന്ദർശിക്കുകയായിരുന്നു. അവിടെ പ്രായമായ ഒരു സന്യാസി കല്ലുകൾ നിറഞ്ഞ വലിയൊരു കുട്ടയും ചുമന്ന്, സന്തോഷത്തോടെ വിസിലടിച്ച്, പുഞ്ചിരിയോടെ കുത്തനെയുള്ള ഒരു കുന്നുകയറുന്നത് അദ്ദേഹം കണ്ടു.

കൗതുകം അടക്കാനാവാതെ യാത്രികൻ ചോദിച്ചു: "സഹോദരാ, ഇത്രയും വലിയൊരു ഭാരം ചുമക്കുമ്പോഴും എങ്ങനെയാണ് താങ്കൾക്ക് ഇത്ര സന്തോഷത്തോടെ വിസിലടിക്കാൻ കഴിയുന്നത്?"

സന്യാസി തൻ്റെ നെറ്റിയിലെ വിയർപ്പൊപ്പി പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: "വളരെ ലളിതമാണ് സുഹൃത്തേ! ഈ ഭാരത്തിൻ്റെ പകുതി എൻ്റേതാണ്, ബാക്കി പകുതി കർത്താവിൻ്റേതാണ്. എനിക്ക് ക്ഷീണം തോന്നുമ്പോഴെല്ലാം എൻ്റെ പകുതി ഭാരം കൂടി ഏറ്റെടുക്കാൻ ഞാൻ അവിടുത്തോട് പറയും, അത്രതന്നെ!"

 

ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ (മത്തായി 11) യേശു നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നത് അസ്വസ്ഥതകൾ നിറഞ്ഞ നമ്മുടെ ലോകത്തിന് ഏറ്റവും ആവശ്യമായ ഒരു കാര്യത്തിലേക്കാണ്: "അധ്വാനിക്കുന്നവരും ഭാരം ചുമക്കുന്നവരുമായ നിങ്ങളെല്ലാവരും എന്റെ അടുക്കൽ വരുവിൻ; ഞാൻ നിങ്ങളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാം." വിശുദ്ധ ഫ്രാൻസിസ് അസീസിയുടെ ഈ തിരുനാൾ ദിനത്തിൽ, ലോകത്തിൻ്റെ കനത്ത ഭാരങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് ക്രിസ്തുവിൻ്റെ ലഘുവായ നുകം സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിച്ച ഒരു വ്യക്തിയുടെ ജീവിതമാണ് തിരുസഭ നമ്മുടെ മുൻപിൽ വെക്കുന്നത്.

  

തിരുവചന വിചിന്തനം: ശിശുക്കളും ലഘുവായ നുകവും

 

1. "ശിശുക്കൾക്ക്" വെളിപ്പെടുത്തി (മത്തായി 11:25–26):

 

യേശു പിതാവിന് നന്ദി അർപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്: "സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെയും ഭൂമിയുടെയും കർത്താവായ പിതാവേ, അങ്ങയെ ഞാൻ സ്തുതിക്കുന്നു; എന്തെന്നാൽ, അവിടുന്ന് ഇക്കാര്യങ്ങൾ ബുദ്ധിമാന്മാരിലും വിവേകികളിലും നിന്ന് മറച്ചുവെച്ച് ശിശുക്കൾക്ക് വെളിപ്പെടുത്തി."

ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ യഹൂദ സമൂഹത്തിൽ, "ബുദ്ധിമാന്മാരും വിവേകികളും" (നിയമജ്ഞരും പരീശന്മാരും) തങ്ങളുടെ കഠിനമായ നിയമങ്ങളിലും പദവികളിലും അഹങ്കരിച്ചിരുന്നു. അവർക്ക് സമൂഹത്തിൽ സ്ഥാനമാനങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും ദൈവവുമായുള്ള ആത്മബന്ധം കുറവായിരുന്നു. എന്നാൽ "ശിശുക്കൾ" എന്നത് പദവികളോ സ്വാധീനമോ ഇല്ലാത്ത, അഹങ്കാരമില്ലാത്ത എളിയ മനുഷ്യരെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

 

ഫ്രാൻസിസ് അസീസി ഇത് പൂർണ്ണമായി ഉൾക്കൊണ്ടു. സമ്പന്നനായ തൻ്റെ പിതാവിൻ്റെ സ്വത്തുക്കളെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്, നഗ്നനായി തെരുവിൽ നിന്നുകൊണ്ട് "സ്വർഗ്ഗസ്ഥനായ പിതാവ് മാത്രമാണ് എൻ്റെ പിതാവ്" എന്ന് അദ്ദേഹം പ്രഖ്യാപിച്ചു. പണ്ഡിതന്മാരുടെ വലിയൊരു പ്രസ്ഥാനമല്ല അദ്ദേഹം തുടങ്ങിയത്; മറിച്ച് തൻ്റെ അനുയായികളെ ചെറിയ സഹോദരന്മാർ (ഫ്രിയാർസ് മൈനർ) എന്നാണ് അദ്ദേഹം വിളിച്ചത്. പൂർണ്ണമായും ശൂന്യമായ കൈകളോടെയും ലാളിത്യമുള്ള ഹൃദയത്തോടെയുമാണ് ഫ്രാൻസിസ് ദൈവത്തെ സമീപിച്ചത്; അതിനാൽ ദൈവകൃപ പൂർണ്ണമായി സ്വീകരിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിഞ്ഞു.

 

2. നുകത്തിൻ്റെ സവിശേഷത (മത്തായി 11:28–30):

 

യഹൂദ പാരമ്പര്യത്തിൽ "നുകം" എന്നത് പലപ്പോഴും മോശെയുടെ നിയമങ്ങളെയാണ് സൂചിപ്പിച്ചിരുന്നത്. പരീശന്മാർ ഇതിലേക്ക് നൂറുകണക്കിന് പുതിയ നിയമങ്ങൾ കൂട്ടിച്ചേർത്ത് സാധാരണക്കാരുടെ വിശ്വാസജീവിതത്തെ ഒരു വലിയ ഭാരമാക്കി മാറ്റി.

എന്നാൽ യേശു പറയുന്നു: "എന്റെ നുകം വഹിക്കുകയും എന്നിൽ നിന്ന് പഠിക്കുകയും ചെയ്യുവിൻ." ഇതൊരു കാർഷിക പശ്ചാത്തലത്തിലുള്ള ഉപമയാണ്:

 * കാളകളുടെ കഴുത്തിൽ മുറിവുണ്ടാക്കാത്ത വിധം കൃത്യമായ അളവിലാണ് തടിയുടെ നുകം നിർമ്മിച്ചിരുന്നത്. പലപ്പോഴും അനുഭവപരിചയമുള്ള ഒരു വലിയ കാളയോടൊപ്പം പ്രായം കുറഞ്ഞ, ശക്തിയില്ലാത്ത കാളയെയാണ് ഒന്നിച്ച് കെട്ടുന്നത്.

 * ക്രിസ്തുവിൻ്റെ ശിഷ്യത്വം എന്നാൽ ഭാരമില്ലാത്ത ജീവിതം എന്നല്ല അർത്ഥം; മറിച്ച് യേശു നമ്മുടെ കൂടെനിന്ന് ആ ഭാരം വലിക്കുന്നു എന്നാണ്. നമ്മൾ ക്രിസ്തുവിനോട് ചേർന്നുനിൽക്കുമ്പോൾ, ആ ഭാരത്തിൻ്റെ ഏറിയ പങ്കും അവിടുന്ന് സ്വയം വഹിക്കുന്നു. അവിടുത്തെ നുകം നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിന് ഇണങ്ങുന്നതാണ്, കാരണം അവിടുന്നാണ് നമ്മുടെ ഹൃദയം സൃഷ്ടിച്ചത്.

 

 

വിശുദ്ധ ഫ്രാൻസിസും ക്രിസ്തു നൽകുന്ന ആശ്വാസവും:

 

പണത്തിനും പദവിക്കും പ്രാധാന്യം നൽകിയിരുന്ന 13-ാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഇറ്റലിയിലാണ് ഫ്രാൻസിസ് ജീവിച്ചിരുന്നത്. ഒരു യോദ്ധാവാകാനും പ്രശസ്തി നേടാനും അദ്ദേഹം ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ഒടുവിൽ രോഗവും തടവറയും ഏകാന്തതയും മാത്രമാണ് അദ്ദേഹത്തിന് ലഭിച്ചത്.

ഒരിക്കൽ വഴിയിൽ കണ്ട ഒരു കുഷ്ഠരോഗിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ചുംബിച്ച നിമിഷത്തിലാണ് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ മാനസാന്തരം പൂർണ്ണമായത്. അതുവരെ അറപ്പുളവാക്കിയിരുന്ന ഒന്നിനെ സ്നേഹത്തോടെ സ്വീകരിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ആത്മാവിലെ എല്ലാ ഭാരങ്ങളും മാഞ്ഞുപോയി. ഫ്രാൻസിസ് മറ്റുള്ളവരെ താഴ്ത്തിക്കെട്ടി നോക്കിയില്ല, മറിച്ച് ദൈവകൃപ യാചിക്കുന്ന ഒരു ഭിക്ഷക്കാരനെപ്പോലെ എല്ലാവരെയും ബഹുമാനത്തോടെ നോക്കിക്കണ്ടു.

അഹങ്കാരത്തിൻ്റെ ഭാരം ഒട്ടുമില്ലാതിരുന്നതിനാലാണ് പക്ഷികളോട് സുവിശേഷം പ്രസംഗിക്കാനും ഗുബ്ബിയോയിലെ ചെന്നായയെ മെരുക്കാനും കാഴ്ച മങ്ങിയ സമയത്തും സൃഷ്ടികളുടെ ഗീതം സന്തോഷത്തോടെ പാടാനും അദ്ദേഹത്തിന് കഴിഞ്ഞത്. ദാരിദ്ര്യം, എളിമ, ഈശ്വരവിശ്വാസം എന്നീ ക്രിസ്തുവിൻ്റെ നുകം ഏറ്റെടുത്തതുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹത്തിന് ആന്തരിക സമാധാനം ലഭിച്ചത്.

 

നമ്മുടെ അനുദിന ജീവിതത്തിൽ ഇത് എങ്ങനെ പ്രായോഗികമാക്കാം?

 

ഈ നുകം നമുക്ക് എങ്ങനെ ജീവിതത്തിൽ സ്വീകരിക്കാം?

 * സ്വയംപര്യാപ്തതയ്ക്ക് പകരം ദൈവത്തിന് മുൻപിൽ ശിശുവായി മാറുക

   എല്ലാ കാര്യങ്ങളും സ്വന്തം ശക്തികൊണ്ട് മാത്രം പരിഹരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴാണ് നാം തളർന്നുപോകുന്നത്. കുടുംബത്തിലോ ജോലിയിലോ സാമ്പത്തിക കാര്യങ്ങളിലോ ഉത്കണ്ഠ തോന്നുമ്പോൾ ദൈവത്തോട് പൂർണ്ണമായി സമർപ്പിക്കുക: "കർത്താവേ, ഞാൻ ഇത് തനിയെ ചുമക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്. അങ്ങയുടെ നുകത്തിനൊപ്പം എൻ്റെ കൂടെ നിൽക്കണമേ."

 * ഫ്രാൻസിസിൻ്റെ ലാളിത്യം ശീലിക്കുക

   നമ്മുടെ പല മാനസിക സംഘർഷങ്ങളും വരുന്നത് അനാവശ്യമായ ആഗ്രഹങ്ങളിൽ നിന്നും മറ്റുള്ളവരുടെ മുൻപിൽ ആളാവാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിൽ നിന്നുമാണ്. ആഡംബരങ്ങൾ കുറയ്ക്കാനും, ആവശ്യമില്ലാത്ത വസ്തുക്കൾ ആവശ്യക്കാർക്ക് നൽകാനും, മറ്റുള്ളവരോടുള്ള പകയും വിദ്വേഷവും മനസ്സിൽ നിന്ന് കളയാനും നമുക്ക് ശ്രമിക്കാം.

 * കൂദാശകളിൽ ആശ്വാസം കണ്ടെത്തുക

   വിശുദ്ധ കുർബാനയോട് വലിയ ഭക്തിയുണ്ടായിരുന്ന വിശുദ്ധനാണ് ഫ്രാൻസിസ്. ജീവിതഭാരങ്ങൾ കൂടുമ്പോൾ ദിവ്യകാരുണ്യ സന്നിധിയിലും കുമ്പസാരക്കൂട്ടിലും ചെന്ന് നമ്മുടെ ഭാരങ്ങൾ സമർപ്പിക്കുക. അവിടെ ക്രിസ്തു നമ്മുടെ ഭാരങ്ങൾ ഏറ്റെടുത്ത് ആശ്വാസം നൽകും.

 

ഉപസംഹാര പ്രാർത്ഥന

 

ശാന്തതയും എളിമയുമുള്ള ഈശോയേ, ലോകത്തിൻ്റെ അംഗീകാരങ്ങൾക്ക് പിന്നാലെ ഓടി ജീവിതം ഒരു വലിയ ഭാരമാക്കി മാറ്റുന്ന ഞങ്ങളോട് ക്ഷമിക്കണമേ. അസീസിയിലെ വിശുദ്ധ ഫ്രാൻസിസിൻ്റെ മാധ്യസ്ഥത്താൽ വിശുദ്ധമായ ലാളിത്യം സ്വന്തമാക്കാൻ ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കണമേ. അങ്ങയുടെ ലഘുവായ നുകം വഹിച്ച്, അങ്ങയോടൊപ്പം നടക്കാനും അങ്ങയിൽ നിന്ന് മാത്രം ലഭിക്കുന്ന യഥാർത്ഥ ശാന്തി അനുഭവിക്കാനും ഞങ്ങൾക്ക് കൃപ നൽകണമേ. ആമേൻ.

MT 11:25-30 Syro-Malabar VI Sunday of Eliya Sleeva Moosa

 MT 11:25-30 Syro-Malabar VI Sunday of Eliya Sleeva Moosa

Theme: Finding Rest in Sacred Simplicity — The Yoke of Christ and the Joy of St. Francis

Scripture: Matthew 11:25–30

Introduction & Opening Humor

A traveler once visited an ancient monastery and noticed an elderly monk carrying a remarkably heavy basket of stones up a steep hill, whistling happily with a genuine smile on his face.

Curious, the traveler asked, "Brother, how can you whistle carrying such an exhausting load?"

The monk wiped his brow and replied, "Simple, friend! Half the load is mine, but the other half belongs to the Lord. And whenever I get tired, I just ask Him to carry my half too!"

 

In today’s Gospel from Matthew 11, Jesus offers an invitation that feels tailor-made for our restless world: "Come to me, all you who are weary and burdened, and I will give you rest." On this feast of Saint Francis of Assisi, the Church gives us a living portrait of a man who traded the crushing armor of worldly ambition for the light, liberating yoke of Christ.

 

 

Biblical Reflection: The Little Children & The Easy Yoke

1. Revealed to "Little Children" (Matthew 11:25–26)

Jesus begins with an ecstatic prayer of thanksgiving: "I praise you, Father, Lord of heaven and earth, because you have hidden these things from the wise and learned, and revealed them to little children."

In first-century Jewish society, the wise and learned (the scribes and Pharisees) prided themselves on complex interpretations and legalistic rigor. They carried status, but they lacked intimacy with God. The "little children" (nepioi in Greek) referred to those without titles, social influence, or self-importance.

Francis of Assisi understood this completely. When he renounced his wealthy father Pietro Bernardone's cloth fortune in the public square, stripping down to nothing, he declared that God alone was his Father. He didn't establish a prestigious order of scholars; he named his followers the Friars Minor (Fratres Minores — the lesser brothers). Francis approached God with empty hands and an uncluttered heart, which made him capable of receiving everything.

 

2. The Nature of the Yoke (Matthew 11:28–30)

In Jewish tradition, the "yoke" (ol) frequently symbolized the Law of Moses or the yoke of the Kingdom. The Pharisees had added hundreds of fence-laws, turning faith into an exhausting obstacle course.

When Jesus says, "Take my yoke upon you and learn from me," He makes an agrarian point:

 * A wooden yoke was carved to fit the neck of a specific pair of oxen, so it wouldn't gall or bruise the skin. In Palestine, an experienced, mature ox was harnessed alongside a younger, weaker ox.

 * Jesus is not saying life becomes work-free; He is saying He pulls beside us. When we are tethered to Christ, He bears the heaviest side of the draft. His yoke fits the human heart because He designed the heart.

 

Connecting Francis of Assisi to Christ's Rest

Francis lived in a turbulent, money-driven, status-seeking era in 13th-century Italy. He tried soldiering and chasing chivalric glory, only to find himself hollow, sick, and imprisoned.

His interior conversion happened when he kissed a leper—something that previously repulsed him. By embracing vulnerability, his spiritual exhaustion vanished. Francis discovered what G.K. Chesterton later observed: Francis did not look down on things; he looked up at everything from the position of a beggar indebted to grace.

Francis could preach to birds, tame the wolf of Gubbio, and sing the Canticle of the Creatures while nearly blind because he carried no baggage of ego. His soul was at rest because he had taken Jesus’ yoke: poverty, humility, and trust.

 

 

Practical Applications for Daily Life

How do we take up this yoke today?

 * Trade Self-Sufficiency for Spiritual Childhood

   We burn out when we pretend to be our own saviours. When anxiety mounts regarding family, finances, or health, make a deliberate act of surrender: "Lord, I am carrying this alone again. Step into this yoke with me."

 * Practice Franciscan Simplicity (Declutter the Soul)

   Much of our exhaustion comes from unnecessary attachments—material clutter, the compulsion to maintain appearances, or grudges we refuse to let go. Choose one area this week to simplify: spend less time curating an online persona, give away things you don't need, or release an old resentment.

 * Rest in the Sacraments

   Francis had an immense, tender devotion to the Holy Eucharist, seeing in the host the ultimate humility of Christ who makes Himself small for us. When life feels heavy, bring that burden directly to Eucharistic Adoration or the Confessional, where Christ actively takes the weight off our shoulders.

 

Concluding Prayer

Lord Jesus, meek and humble of heart, forgive us for turning our discipleship into an exhausting pursuit of worldly approval. Teach us, through the intercession of the Little Poor Man of Assisi, to embrace holy simplicity. May we walk beside You under Your gentle yoke, finding the deep rest that only Your grace can give. Amen.

MT 24:26-36 സീറോ-മലബാർ V ഞായർ Eliya Sleeva Moosa

 MT 24:26-36 സീറോ-മലബാർ V ഞായർ Eliya Sleeva Moosa

 

വിശുദ്ധ മത്തായി 24:29-36 അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള വചനപ്രഭാഷണം (Homily)

 

സുവിശേഷം: മത്തായി 24:29-36

 

അത്തിമരത്തിന്റെ ഉപമ – ആകാശവും ഭൂമിയും കടന്നുപോകും, എന്നാൽ എന്റെ വാക്കുകൾ കടന്നുപോവുകയില്ല.

 

വചനചിന്ത: "അത്തിമരത്തിൽ നിന്ന് പഠിക്കുക"

 

മിശിഹായിൽ പ്രിയ സഹോദരീസഹോദരന്മാരേ,

വിശുദ്ധ മത്തായിയുടെ സുവിശേഷത്തിൽ, ജറുസലേമിലെ തന്റെ അവസാന നാളുകളിൽ ഈശോ സംസാരിക്കുന്ന വചനങ്ങളാണ് നാം ഇന്ന് കേൾക്കുന്നത്. ലോകാവസാനത്തെക്കുറിച്ചാണ് അവിടുന്ന് സംസാരിക്കുന്നത് — സൂര്യൻ ഇരുണ്ടുപോകും, നക്ഷത്രങ്ങൾ ആകാശത്തുനിന്ന് വീഴും, മനുഷ്യപുത്രൻ മഹത്വത്തോടെ വരും. ഇതെല്ലാം കേൾക്കുമ്പോൾ ഭയം തോന്നാം.

എന്നാൽ ഈശോ നമ്മെ ഭയപ്പെടുത്താൻ വേണ്ടിയല്ല ഇതൊക്കെ പറയുന്നത്, മറിച്ച് നമ്മെ ഉണർത്താൻ വേണ്ടിയാണ്.

 

1. ചരിത്രം ദൈവത്തിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്

 

29-ാം വാക്യത്തിൽ ഏശയ്യാ പ്രവാചകന്റെ പുസ്തകത്തിലെ പ്രതീകങ്ങളാണ് ഈശോ ഉപയോഗിക്കുന്നത്. യഹൂദ ജനതയെ സംബന്ധിച്ച് സൂര്യൻ ഇരുളുന്നതും നക്ഷത്രങ്ങൾ വീഴുന്നതും ദൈവം ഈ ലോകത്തിൽ പുതിയൊരു കാര്യം ചെയ്യാൻ പോകുന്നു എന്നതിന്റെ അടയാളമാണ്. നമ്മുടെ ലോകം യാതൊരു ലക്ഷ്യവുമില്ലാതെ ചുറ്റിത്തിരിയുകയല്ല, മറിച്ച് അത് മിശിഹായിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്യുകയാണ്. മനുഷ്യപുത്രൻ മേഘങ്ങളിൽ വരുന്നത് സർവ്വനാശമല്ല, അത് പ്രത്യാശയാണ്. ക്രൈസ്തവരായ നമ്മുടെ വിശ്വാസം ഇതാണ്: ചരിത്രത്തിനൊരു ലക്ഷ്യമുണ്ട് — ഈശോ സകലത്തെയും നവീകരിക്കാൻ വീണ്ടും വരും.

 

2. അത്തിമരത്തിൽ നിന്ന് പഠിക്കുക (വാക്യം 32)

 

ഈശോ പറയുന്നു, അത്തിമരത്തിന്റെ ശാഖകൾ തളിർക്കുമ്പോൾ വേനൽക്കാലം അടുത്തു എന്ന് നിങ്ങൾ അറിയുന്നു. ദൈവം നമ്മുടെ ചുറ്റിലും അടയാളങ്ങൾ നൽകിയിട്ടുണ്ട്.

നമുക്കറിയാം, മാവുകൾ പൂത്തുതുടങ്ങുമ്പോൾ വേനൽ വരുന്നു എന്നും, പാടത്ത് നെൽക്കതിരുകൾ സ്വർണ്ണനിറമാകുമ്പോൾ കൊയ്ത്തുത്സവം അടുത്തു എന്നും നാം തിരിച്ചറിയുന്നു. ഇതുപോലെ തന്നെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും — അസ്വസ്ഥതകളും യുദ്ധങ്ങളും പ്രകൃതിദുരന്തങ്ങളും കാണുമ്പോൾ പരിഭ്രാന്തരാകരുത് എന്നാണ് ഈശോ പറയുന്നത്. ദൈവത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരാനുള്ള അടയാളങ്ങളാണവ.

അവസാനം എപ്പോൾ വരും എന്നതല്ല ചോദ്യം; ഇപ്പോൾ നാം എങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നു എന്നതാണ് ചോദ്യം.

 

3. എന്റെ വാക്കുകൾ ഒരിക്കലും കടന്നുപോവുകയില്ല (വാക്യം 35)

 

ആകാശവും ഭൂമിയും കടന്നുപോകും. നമ്മുടെ വീടും ഫോണും സമ്പാദ്യവും പ്രശ്നങ്ങളും എല്ലാം ഒരുനാൾ ഇല്ലാതെയാകും. എന്നാൽ അവിടുത്തെ വചനം എന്നേക്കും നിലനിൽക്കും.

എന്താണ് ആ വചനം?

 * "യുഗാന്തം വരെ എന്നും ഞാൻ നിങ്ങളോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരിക്കും."

 * "അധ്വാനിക്കുന്നവരും ഭാരം ചുമക്കുന്നവരുമായ എല്ലാവരും എന്റെ അടുക്കൽ വരുവിൻ."

 * "ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് നിത്യജീവൻ നൽകും."

അതുകൊണ്ടാണ് നാം ഓരോ ഞായറാഴ്ചയും വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ ഒന്നിച്ചുകൂടുന്നത്. കടന്നുപോകാത്ത ദൈവവചനത്തെ മുറുകെപ്പിടിക്കാൻ നാം വരുന്നു.

 

നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കാൻ:

 

ഈശോ ഇന്ന് നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നത് രണ്ട് കാര്യങ്ങളാണ്:

 

 * എ) ഉത്കണ്ഠപ്പെടാതെ ഉണർന്നിരിക്കുക: ലോകാവസാനം എപ്പോഴാണെന്ന് ചിന്തിച്ച് സമയം പാഴാക്കരുത്. പകരം ആത്മപരിശോധന നടത്തുക: ഈശോ ഇന്ന് വന്നാൽ ഞാൻ അവിടുത്തെ സ്വീകരിക്കാൻ തയ്യാറാണോ? എന്നോട് തെറ്റ് ചെയ്തവരോട് ഞാൻ ക്ഷമിച്ചോ? നല്ലൊരു കുമ്പസാരം നടത്തി വിശുദ്ധിയിലാണോ ഞാൻ ജീവിക്കുന്നത്?

 

 * ബി) മറ്റുള്ളവർക്ക് ഒരു അത്തിമരമായി മാറുക: അത്തിമരം വേനൽക്കാലത്തിന്റെ വരവ് അറിയിക്കുന്നു. അതുപോലെ നമ്മുടെ ക്രൈസ്തവ ജീവിതം മറ്റുള്ളവർക്ക് ദൈവസ്നേഹത്തിന്റെ അടയാളമായി മാറണം. ആളുകൾ നമ്മെ കാണുമ്പോൾ അവിടെ പ്രത്യാശയും ആത്മാർത്ഥതയും കാരുണ്യവും — അതായത് സ്വർഗ്ഗരാജ്യത്തിന്റെ അടയാളങ്ങൾ — കാണാൻ കഴിയുന്നുണ്ടോ?

ആ ദിവസത്തെക്കുറിച്ചോ ആ നാഴികയെക്കുറിച്ചോ ആർക്കും അറിയില്ല (വാക്യം 36). പിതാവിന് മാത്രമേ അറിയൂ. അതുകൊണ്ട് സ്നേഹത്തോടെ ജീവിക്കാൻ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യത്തെ ദിവസവും അവസാനത്തെ ദിവസവുമാണ് ഇന്നെന്ന് കരുതി ജീവിക്കാം.

തന്റെ പുത്രനുവേണ്ടി പ്രത്യാശയോടെ കാത്തിരുന്ന പരിശുദ്ധ അമ്മ, എപ്പോഴും ഉണർന്നിരിക്കാനും വിശ്വസ്തതയോടെ ജീവിക്കാനും നമ്മെ സഹായിക്കട്ടെ.

ആമേൻ.

MT 24:29-36 Syro-Malabar V Sunday of Eliya Sleeva Moosa

 MT 24:29-36 Syro-Malabar V Sunday of Eliya Sleeva Moosa

Gospel: Matthew 24:29-36

 

The Parable of the Fig Tree - Heaven and earth will pass away, but my words will not pass away.

 

HOMILY: "Learn from the Fig Tree"

 

My dear brothers and sisters in Christ,

 

Today's Gospel is from the last days of Jesus in Jerusalem. He speaks about the end of time - sun will be darkened, stars will fall, Son of Man will come in glory. It sounds frightening.

 

But Jesus does not want to frighten us. He wants to awaken us.

 

1. God is in control of history

In verse 29, Jesus uses images from Prophet Isaiah. For Jewish people, dark sun and falling stars meant God is shaking the world to make something new. The world is not going in circles without meaning. It is going towards Christ. The Son of Man coming on the clouds is not destruction, it is hope. For us Catholics, this is our faith: History has a purpose - Jesus will come again to make all things new.

 

2. Learn from the Fig Tree (v.32)

Jesus says, when you see the fig tree sprout leaves, you know summer is near. God has put signs around us.

 

In Tripura, we know when mango tree flowers, summer is near. When paddy turns golden, harvest is near. In the same way, in our life - when we see restlessness, wars, natural disasters - Jesus says, don't panic. It is a sign to return to God.

 

The question is not when will the end come? The question is how are we living now?

 

3. My words will never pass away (v.35)

Heaven and earth will pass away. Your house, your phone, your money, your problems - all will pass. But His Word will remain.

 

What is that Word?

- I am with you till the end of time.

- Come to me all you who are weary.

- I will give you eternal life.

 

This is why we come to Sunday Qurbana. We hold on to what does not pass away.

 

Practical application for today:

 

Two things Jesus asks from us today:

 

a) Stay awake, not anxious. Don't spend time calculating end of world. Spend time examining: If Jesus comes today, am I ready? Have I forgiven my neighbour? Have I confessed my sins?

 

b) Become a fig tree for others. A fig tree gives sign of summer. Our Christian life must give sign of God's love to others. When people see us, do they see hope, honesty, and mercy - the signs of God's Kingdom?

 

We do not know the day or the hour (v.36). Only the Father knows. So let us live every day as if it is both our first day and our last day in love.

 

May Mother Mary, who waited in hope for her Son, help us to stay awake and faithful.

 

Amen.

MK 24:32-44 സീറോ-മലബാർ IV ഞായർ Eliya Sleeva Moosa

 MK 24:32-44 സീറോ-മലബാർ III ഞായർ Eliya Sleeva Moosa 

തീരുമാനത്തിന്റെ തീക്ഷ്ണതയും ഒരു പാത്രം തണുത്ത വെള്ളവും

ആമുഖം

വിശ്വാസമെന്നത് വെറുമൊരു വൈകാരികമായ ഒത്തുതീർപ്പോ സൗകര്യപ്രദമായ ജീവിതശൈലിയോ അല്ലെന്ന് ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിലൂടെ ഈശോ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. സമാധാനത്തിന്റെ രാജാവായ കർത്താവിന്റെ അധരങ്ങളിൽ നിന്ന് വരുന്നത് കേൾവിക്കാരെ ഞെട്ടിക്കുന്ന വാക്കുകളാണ്: "ഞാൻ ഭൂമിയിലേക്ക് വന്നത് സമാധാനം കൊണ്ടുവരാനാണ് എന്ന് കരുതരുത്; സമാധാനമല്ല, വാളാണ് ഞാൻ കൊണ്ടുവന്നത്." ആദ്യകേൾവിയിൽ, ഗിരിപ്രഭാഷണത്തിലെ സുവിശേഷ മൂല്യങ്ങൾക്ക് എതിരല്ലേ ഇതെന്ന് നമുക്ക് തോന്നാം. എന്നാൽ, ഭൗതികമായ ഒരു ആയുധത്തെക്കുറിച്ചോ ശത്രുതയെക്കുറിച്ചോ അല്ല ക്രിസ്തു സംസാരിക്കുന്നത്; മറിച്ച്, വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത സത്യത്തിന്റെ തീവ്രതയെക്കുറിച്ചാണ്. പാപവും ഒത്തുതീർപ്പുകളും നിറഞ്ഞ ഒരു ലോകത്തിലേക്ക് ക്രിസ്തുവിന്റെ വചനം കടന്നുവരുമ്പോൾ, അത് സത്യവും അസത്യവും തമ്മിലുള്ള വലിയൊരു വേർതിരിവ് ആവശ്യപ്പെടുന്നു. യഥാർത്ഥ സമാധാനം എന്നത് പ്രശ്നങ്ങളോ തർക്കങ്ങളോ ഇല്ലാതിരിക്കലല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ കേന്ദ്രസ്ഥാനത്ത് ക്രിസ്തുവിനെ പ്രതിഷ്ഠിക്കലാണെന്ന് സഭ ഇന്ന് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

തിരുവചന വിചിന്തനം

 വിഭജനത്തിന്റെ "വാൾ" (മത്തായി 10:34–36): 

തിരുവചനത്തിൽ 'വാൾ' എന്നത് ദൈവവചനത്തിന്റെ സത്യത്തെയും വേർതിരിവിനെയുമാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത് (ഹെബ്രായർ 4:12 ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു: ദൈവത്തിന്റെ വചനം സജീവവും ഇരുതലവാളിനേക്കാൾ മൂർച്ചയുള്ളതുമാണ്). ക്രിസ്തുവിനെ അനുഗമിക്കാൻ തീരുമാനിക്കുമ്പോൾ സ്വന്തം ഭവനങ്ങളിൽപ്പോലും വിയോജിപ്പുകളും പ്രതിസന്ധികളും ഉണ്ടാകാം എന്ന് അവിടുന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു. ഒരാൾ സത്യത്തിന്റെയും വിശുദ്ധിയുടെയും ഇടുങ്ങിയ വഴി തിരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ, ലോകത്തിന്റെ സുഖസൗകര്യങ്ങളുടെ വഴി തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നവർക്ക് അതൊരു വെല്ലുവിളിയോ അലോസരമോ ആയി മാറാം.

 സ്നേഹത്തിന്റെ മുൻഗണന (മത്തായി 10:37–39): 

മാതാപിതാക്കളെയോ മക്കളെയോ വെറുക്കാനല്ല ഈശോ പറയുന്നത്; മറിച്ച്, നമ്മുടെ എല്ലാ മാനുഷിക സ്നേഹങ്ങൾക്കും മുകളിലായിരിക്കണം ദൈവത്തോടുള്ള സ്നേഹം എന്നാണ് അവിടുന്ന് ആവശ്യപ്പെടുന്നത്. ദൈവത്തിന് ഒന്നാം സ്ഥാനം നൽകുമ്പോൾ നമ്മുടെ കുടുംബബന്ധങ്ങളിലെ സ്നേഹം കുറയുകയല്ല, മറിച്ച് കൂടുതൽ പവിത്രവും നിസ്വാർത്ഥവുമായി മാറുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

 കുരിശെടുക്കലും അനുഗമിക്കലും: ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ 'കുരിശെടുക്കുക' എന്നതിന്റെ അർത്ഥം സ്വന്തം ഇഷ്ടങ്ങളെ പൂർണ്ണമായി ത്യജിക്കുക എന്നതായിരുന്നു. ക്രിസ്തുവിനെ അനുഗമിക്കുക എന്നാൽ നമ്മുടെ സ്വാർത്ഥതയുടെ സാമ്രാജ്യം ഉപേക്ഷിച്ച് അവിടുത്തെ രാജ്യത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങൾക്ക് സ്വയം വിട്ടുകൊടുക്കുക എന്നതാണ്.

 ആതിഥ്യത്തിന്റെ വാഗ്ദാനം (മത്തായി 10:40–42): 

സുവിശേഷം അവസാനിക്കുന്നത് വലിയൊരു ആശ്വാസത്തോടെയാണ്. വലിയ വീരകൃത്യങ്ങൾ മാത്രമല്ല ദൈവം നോക്കുന്നത്; അവിടുത്തെ നാമത്തിൽ ഒരു ശിഷ്യന് നൽകുന്ന "ഒരു പാത്രം തണുത്ത വെള്ളം പോലും" സ്വർഗ്ഗത്തിൽ പ്രതിഫലമില്ലാതെ പോവുകയില്ല. ശിഷ്യത്വത്തിന്റെ വില വലുതാണ്, എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിനായി ചെയ്യുന്ന ചെറിയ നന്മകൾ പോലും അവിടുന്ന് ഒരിക്കലും വിസ്മരിക്കില്ല.

ദൃഷ്ടാന്തം

വിശുദ്ധ തോമസ് മൂർ (Sir Thomas More) തന്റെ കത്തോലിക്കാ വിശ്വാസത്തിൽ വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യാത്തതിന്റെ പേരിൽ ലണ്ടൻ ടവറിൽ തടവിലായിരുന്ന കാലം. വധശിക്ഷയ്ക്ക് തൊട്ടുമുമ്പ് അദ്ദേഹത്തെ കാണാൻ പ്രിയപ്പെട്ട മകൾ മെഗ് ജയിലിലെത്തി. അപ്പനെ ജീവനുതുല്യം സ്നേഹിച്ചിരുന്ന അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അപേക്ഷിച്ചു: "അപ്പാ, ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി രാജാവ് ആവശ്യപ്പെടുന്ന ആ സത്യപ്രതിജ്ഞ ഒന്ന് ഒപ്പിട്ടു തരൂ... ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് തിരികെ വരൂ..."

മകളുടെ കണ്ണീര് കണ്ട് തോമസ് മൂറിന്റെ മനസ്സ് വല്ലാതെ പിടഞ്ഞു. എന്നാൽ അഗാധമായ വാത്സല്യത്തോടെ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: "പ്രിയ മകളേ, എനിക്ക് നിന്നോടുള്ള സ്നേഹത്തെക്കാൾ ഉപരിയായി ദൈവത്തോടുള്ള സ്നേഹത്തെ ഞാൻ പ്രതിഷ്ഠിച്ചില്ലെങ്കിൽ, ഞാൻ നിന്നോടും ദൈവത്തോടും ഒരുപോലെ ദ്രോഹം ചെയ്യുകയായിരിക്കും." അദ്ദേഹം ജീവൻ ത്യജിച്ചത് കുടുംബത്തെ സ്നേഹിക്കാത്തതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് ദൈവസ്നേഹത്തിന് പ്രഥമസ്ഥാനം നൽകിയതുകൊണ്ടാണ്. ആ തെരഞ്ഞെടുപ്പിലൂടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്നേഹം മരണമില്ലാത്തതായി മാറി.

(ഒരു ചെറിയ തമാശ: 

സൺഡേ സ്കൂളിൽ അധ്യാപിക കുട്ടിയോട് ചോദിച്ചു, "കുഞ്ഞേ, കൂടപ്പിറപ്പുകളെക്കാൾ കൂടുതൽ ഈശോയെ സ്നേഹിക്കണം എന്ന് പറയാൻ എന്തായിരിക്കും കാരണം?" കുട്ടി അല്പം ആലോചിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു: "ടീച്ചറേ, ഒരുപക്ഷേ ഉണ്ണീശോയുടെ കളിപ്പാട്ടങ്ങളൊക്കെ എപ്പോഴും തല്ലിപ്പൊട്ടിക്കുന്ന വല്ല അനിയന്മാരും ഈശോയ്ക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കാം!")

ജീവിത പ്രയോഗങ്ങൾ

 മുൻഗണനകൾ പരിശോധിക്കുക: നമ്മുടെ സമയം, സാമ്പത്തികം, താല്പര്യങ്ങൾ എന്നിവയിൽ ഒന്നാം സ്ഥാനം ആർക്കാണ്? ലൗകിക നേട്ടങ്ങൾക്കോ ബന്ധങ്ങൾ നിലനിർത്താനോ വേണ്ടി ക്രിസ്തീയ മൂല്യങ്ങളിൽ നാം വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യാൻ പ്രലോഭിതരാകുമ്പോൾ, ധൈര്യത്തോടെ ക്രിസ്തുവിനെ തിരഞ്ഞെടുക്കുക.

 കുടുംബത്തിൽ സ്നേഹത്തോടെ ഉറച്ചുനിൽക്കുക: നമ്മുടെ കുടുംബങ്ങളിലോ സുഹൃത്തുക്കളിലോ വിശ്വാസത്തിൽ നിന്ന് അകന്നുപോയവരുണ്ടാകാം. തെറ്റായ ഒരു സമാധാനത്തിന് വേണ്ടി സത്യത്തിൽ വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യരുത്; എന്നാൽ ആ സത്യം മറ്റുള്ളവരെ മുറിവേൽപ്പിക്കാനുള്ള ആയുധമാക്കുകയുമരുത്. സ്നേഹത്തിൽ സത്യം സംസാരിക്കുക, പ്രാർത്ഥിക്കുക, നമ്മുടെ വിശുദ്ധമായ ജീവിതം കൊണ്ട് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുക.

 "ഒരു പാത്രം തണുത്ത വെള്ളം" നൽകുക: ക്രിസ്തീയ ശിഷ്യത്വം പ്രകടമാകുന്നത് വലിയ കാര്യങ്ങളിലല്ല, അനുദിന ജീവിതത്തിലെ ചെറിയ നന്മകളിലാണ്. സങ്കടപ്പെടുന്നവർക്ക് ഒരു ആശ്വാസവാക്ക്, ഒരു ഫോൺ കോൾ, മറ്റുള്ളവരുടെ തെറ്റുകളിൽ ക്ഷമ കാണിക്കൽ, ഒരു ചെറിയ സഹായം—ഇവയെല്ലാം ക്രിസ്തുവിന്റെ നാമത്തിൽ നൽകപ്പെടുന്ന തണുത്ത വെള്ളമാണ്.

ഉപസംഹാരം

ക്രിസ്തുവിന്റെ കുരിശ് നമ്മിൽ നിന്ന് എല്ലാം ആവശ്യപ്പെടുന്നുണ്ട്, എന്നാൽ അതിനേക്കാൾ അനന്തമായ നിത്യജീവൻ അത് നമുക്ക് തിരികെ നൽകുന്നു. ക്രിസ്തുവിനെ പ്രതി സ്വന്തം ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ അവിടുന്ന് ആവശ്യപ്പെടുമ്പോൾ, ഈ ലോകത്തിന്റെ ക്ഷണികമായ സുഖങ്ങൾക്ക് പകരം യഥാർത്ഥ സന്തോഷം കണ്ടെത്താനാണ് നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നത്. ഈ വിചിന്തനത്തോടെ വിശുദ്ധ കുർബാനയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ കുടുംബപ്രശ്നങ്ങളും വ്യക്തിപരമായ സങ്കടങ്ങളും പ്രതിസന്ധികളും അൾത്താരയിൽ സമർപ്പിക്കാം. ക്രിസ്തുവിനെ പ്രതി സ്വന്തം കുരിശെടുത്ത് മുന്നേറാനുള്ള കൃപയ്ക്കായി പ്രാർത്ഥിക്കാം. 

ആമേൻ.