Matthew 14:22–33 സീറോ-മലബാർ IV ഞായർ കൈത്ത / Latin XIX Sunday in Ordinary Time

പ്രത്യാശയുടെ കരം: ജീവിതത്തിലെ കൊടുങ്കാറ്റുകളിൽ ഈശോയിലേക്ക് കണ്ണുകൾ ഉയർത്താം ആമുഖം രാത്രിയുടെ അ യാമങ്ങളിൽ ഒരു ചെറിയ വള്ളത്തിൽ യാത്ര ചെയ്യുകയാണെന്ന് സങ്കൽപ്പിക്കുക. ചുറ്റും ഇരുട്ട്, കാറ്റ് ആഞ്ഞുവീശുന്നു, ഭയപ്പെടുത്തുന്ന തിരമാലകൾ വള്ളത്തിലേക്ക് ആഞ്ഞടിക്കുന്നു. എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ എല്ലാവരും പരിഭ്രാന്തരായിരിക്കുന്നു. ഗലീലി കടലിൽ ശിഷ്യന്മാരും ഇതേ അവസ്ഥയിലൂടെയാണ് കടന്നുപോയത്. അതൊരു പഴയ സമുദ്രയാത്രയുടെ കഥ മാത്രമല്ല; നമ്മുടെ തന്നെ ജീവിതയാത്രയുടെ നേർക്കാഴ്ചയാണിത്. സാമ്പത്തിക പ്രയാസങ്ങൾ, കുടുംബത്തിലെ ആശങ്കകൾ, ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങൾ, മാനസികമായ അനിശ്ചിതത്വങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെ നിരവധി കൊടുങ്കാറ്റുകൾ നമ്മളും ജീവിതത്തിൽ അഭിമുഖീകരിക്കാറുണ്ട്. ഈ പ്രതിസന്ധി ഘട്ടങ്ങളിൽ ഭയപ്പെടാതെ എങ്ങനെ മുന്നോട്ടുപോകാമെന്ന് വിശുദ്ധ മത്തായിയുടെ സുവിശേഷം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. ഒരു കഥ: വിശ്വാസത്തിന്റെ നങ്കൂരം കടലിലെ ശക്തമായ തിരമാലകളെ പ്രതിരോധിക്കുന്ന ഒരു പാറക്കെട്ടിനു മുകളിൽ വർഷങ്ങളോളം സേവനം ചെയ്ത ഒരു പഴയ ലൈറ്റ് ഹൗസ് കീപ്പറുടെ കഥയാണിത്. ഒരിക്കൽ, അവിടെയൊരു കൊടുങ്കാറ്റുണ്ടായ രാത്രിയിൽ, അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പമുണ്ടായിരുന്ന ഒരു സന്ദർശകൻ ഭയത്തോടെ ചോദിച്ചു: "ഈ വലിയ തിരമാലകളിൽ ഈ ലൈറ്റ് ഹൗസ് തകർന്നുപോകുമെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് പേടിയില്ലേ?" അദ്ദേഹം ശാന്തമായി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു: "കാറ്റിന് എത്ര വേഗത്തിൽ വീശാം, തിരമാലകൾക്ക് എത്ര ഉയരത്തിൽ ആഞ്ഞടിക്കാം. പക്ഷേ ഈ ഗോപുരം പണിതിരിക്കുന്നത് ഉറച്ച പാറമേലാണ്. കടലിനെ ശാന്തമാക്കുകയല്ല എന്റെ ജോലി, മറിച്ച് കപ്പലുകൾക്ക് വഴിതെറ്റാതിരിക്കാൻ വെളിച്ചം എപ്പോഴും ജ്വലിപ്പിച്ചു നിർത്തുക എന്നതാണ്." ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിലും ശിഷ്യന്മാർ എതിർകാറ്റിൽ പെട്ട് ഉഴലുകയാണ്. ഈശോ അവരെ പറഞ്ഞയച്ച ശേഷം മലമുകളിൽ പ്രാർത്ഥനയിൽ ആയിരുന്നു. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ പ്രതിസന്ധികൾ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ നമ്മെ കൈവിട്ട് ഈശോ അകന്നുപോകുന്നില്ല. ഇരുളടഞ്ഞ യാമങ്ങളിൽ അവിടുന്ന് നമ്മുടെ അടുത്തേക്ക് വരുന്നു. ശിഷ്യന്മാരുടെ അരികിലേക്ക് ഈശോ വെള്ളത്തിന്മേൽ നടന്നു വരുന്നതു കണ്ട് പത്രോസ് വലിയൊരു വിശ്വാസത്തോടെ ചോദിക്കുന്നു: "കർത്താവേ, നീയാണെങ്കിൽ വെള്ളത്തിന്മേൽ നടന്ന് നിന്റെ അടുക്കലേക്ക് വരാൻ എന്നോട് കല്പിക്കൂ." ഈശോ "വരൂ" എന്ന് വിളിച്ചപ്പോൾ പത്രോസ് വള്ളത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി ആ അത്ഭുത കടലിലൂടെ നടന്നു. പത്രോസിന്റെ കണ്ണുകൾ പൂർണ്ണമായും ഈശോയിലായിരുന്നിടത്തോളം കാലം ആ പ്രകൃതി നിയമങ്ങളെല്ലാം അവന് കീഴടങ്ങിയിരുന്നു. എന്നാൽ ശക്തമായ കാറ്റും തിരമാലകളും കണ്ട് അവൻ ഭയന്നുപോയി. ഈശോയിൽ നിന്നും ശ്രദ്ധ തിരിച്ച് തിരമാലകളിലേക്ക് നോക്കിയ ആ നിമിഷം അവൻ വെള്ളത്തിലേക്ക് താഴ്ന്നുതുടങ്ങി. എന്നാൽ ശ്രദ്ധിക്കുക, താഴ്ന്നുതുടങ്ങിയ ഉടൻ പത്രോസ് സ്വന്തം നീന്തൽ മികവുകൊണ്ടോ മറ്റു വഴികൾ തേടിയോ രക്ഷപ്പെടാൻ നോക്കിയില്ല. പകരം അവൻ വിശുദ്ധ ലിഖിതത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തവും ചെറുതുമായ ആ പ്രാർത്ഥന ചുരുങ്ങി: "കർത്താവേ, എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ!" ഉടൻ തന്നെ ഈശോ തന്റെ കരം നീട്ടി അവനെ പിടിച്ചുയർത്തി. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള സന്ദേശം പത്രോസിന്റെ അനുഭവം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും പലപ്പോഴും ആവർത്തിക്കപ്പെടാറില്ലേ? നമ്മൾ പുതിയ കാര്യങ്ങൾ തുടങ്ങുമ്പോഴോ വലിയ പ്രതിസന്ധികളെ നേരിടുമ്പോഴോ വലിയ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെയാണ് തുടങ്ങുന്നത്. എന്നാൽ ഒരു ചെറിയ തിരിച്ചടി ഉണ്ടായാൽ—ഒരു മോശം മെഡിക്കൽ റിപ്പോർട്ടോ, സാമ്പത്തിക തകർച്ചയോ, കുടുംബപരമായ പ്രശ്നങ്ങളോ വരുമ്പോൾ—നമ്മുടെ കണ്ണുകൾ ഈശോയിൽ നിന്ന് അകലുന്നു. നമ്മൾ നമ്മുടെ പ്രശ്നങ്ങളുടെ "കാറ്റിലേക്കും തിരമാലകളിലേക്കും" മാത്രം നോക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. അങ്ങനെ നിരാശയിലേക്ക് ആണ്ടുപോകുന്നു. ഇന്നത്തെ വായനകൾ നമുക്ക് രണ്ട് പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യങ്ങൾ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു തരുന്നു: * ജീവിതത്തിലെ കൊടുങ്കാറ്റുകൾ അർത്ഥമാക്കുന്നത് ഈശോ നമ്മെ കൈവിട്ടു എന്നല്ല. രാത്രിയുടെ അ യാമങ്ങളിൽ ശിഷ്യന്മാരുടെ അടുത്തേക്ക് അവിടുന്ന് വന്നതുപോലെ, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും ഇരുണ്ട നിമിഷങ്ങളിലും ഈശോ നമ്മോടൊപ്പമുണ്ട്. * നമ്മൾ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് വിളിച്ചപേക്ഷിക്കുമ്പോൾ ദൈവത്തിന്റെ സഹായം ഉടനടി ഉണ്ടാകും. പത്രോസ് മുങ്ങിത്താഴുമ്പോൾ ഈശോ അവനെ കുറ്റപ്പെടുത്തുകയല്ല ചെയ്തത്, മറിച്ച് ഉടൻ തന്നെ തന്റെ കരം നീട്ടി പിടിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. ജീവിതത്തിന്റെ വലിയ തിരമാലകൾ നിങ്ങളെ തളർത്താൻ നോക്കുമ്പോൾ, നിങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധ ഈശോയിൽ നിന്ന് മാറിപ്പോകരുത്. അവിടുത്തെ നോക്കി വിശ്വസ്തയോടെ പ്രാർത്ഥിക്കുക: “കർത്താവേ, എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ!” അവിടുന്ന് എപ്പോഴും തന്റെ കരം നീട്ടി നമ്മെ താങ്ങാനും നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിന് സമാധാനം നൽകാനും കൂടെയുണ്ട്.